W praktyce do obliczania większości całek oprócz podstawowych wzorów na całki musimy znać dwie bardzo ważne własności:
Własność 1: mnożenie funkcji podcałkowej przez stałą
Stałe pod całką można wyłączyć przed całkę (i na odwrót):
∫af(x)dx=a∫f(x)dx
a - dowolna liczba rzeczywista
f(x) - funkcja podcałkowa
Własność 2: suma lub różnica funkcji podcałkowych
Całkę z sumy/różnicy funkcji podcałkowych możemy zapisać jako sumę/różnicę całek:
∫(f(x)±g(x))dx=∫f(x)dx±∫g(x)dx
Przykłady zastosowania:
Przykład 1:
∫x(2x2−1)3dx
Obliczanie całki zaczynamy od uproszczenia funkcji podcałkowej. Korzystamy w tym celu ze wzoru na sześcian różnicy:
(a−b)3=a3−3a2b+3ab2−b3
Po jego zastosowaniu otrzymamy:
∫x(2x2−1)3dx=∫x8x6−12x4+6x2−1dx
Teraz rozbijamy ułamek na sumę ułamków co w praktyce sprowadza się do skrócenia iksów:
∫x8x6−12x4+6x2−1dx=∫(8x5−12x3+6x−x1)dx
Na koniec rozbijamy całkę na sumę/różnicę całek i każdej całki składowej doliczamy się z dedykowanego wzoru:
∫(8x5−12x3+6x−x1)dx=
=∫8x5dx−∫12x3dx+∫6xdx−∫x1dx=
=34x6−3x4+3x2−ln(∣x∣)+C
Pamiętamy o dodaniu stałej C do wyniku
Przykład 2:
∫(5+7x)(3x−4)dx
Aby doliczyć się takiej całki wymnażamy nawiasy:
∫(5+7x)(3x−4)dx=∫15x−20+21x2−28xdx
Skracamy wyrazy i korzystamy z własności drugiej do rozbicia jej na kilka prostych całek:
∫(15x−20+21x2−28x)dx=−∫13xdx−∫20dx+∫21x2dx
Teraz pozostaje doliczyć się każdej całki z osobna co da nam końcowy wynik:
−∫13xdx−∫20dx+∫21x2dx=−213x2−20x+7x3+C
Pamiętaj o dodaniu stałej C do wyniku
Zaufały nam tysiące studentów
Studiuj bez stresu
Pomożemy Ci zdać i przeżyć studia. W paczce wszystkich kursów dostajesz całą potrzebną wiedzę do zdania sesji. Od teorii do praktyki w prosty i przyjemny sposób.